شب نوشت…

بعضى وقت ها انگار دارم با ديوااااار حرف ميزنم! خستم ميكنه! اين انتظارى كه يه چيزى بگه و مكالمه رو پيش ببره...خسته ميشم...خيلى خسته! من وظيفم تو زندگى اين نبود! من نبايد نقشم اين ميشد!! همين مامانم كه اون موقع ها كه هنوز باهاش حرف زدم...همون شش، هفت سال پيش ميگفت تو بايد مشوق باشى يه بار نگفته بود مثلاً به به كه درست رو پاس كردى نمره اش مهم نيست! سال نوتون مبارك!...